درويشي قصه زير را تعريف مي کرد: 

يکي بود يکي نبود ، مردي بود که زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود. وقتي مُرد همه مي گفتند به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ً به بهشت مي رود.

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد. فرشته نگهباني که بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد .

در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايي نمي خواهد هر کس به آنجا برسد       مي تواند وارد شود .

مَرد وارد شد و آنجا ماند . . .

چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت:

"اين کار شما تروريسم خالص است! »نگهبان که نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟

شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت:

« آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگي ما را به هم زده . از وقتي که رسيده نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد . حالا همه دارند در جهنم با هم گفت و گو مي کنند يکديگر را در آغوش مي کشند و مي بوسند . جهنم جاي اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد!! »

وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت:

« با چنان عشقي زندگي کن که حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي خود شيطان تو را به  بهشت بازگرداند! »

ساختار علوم چگونه به وجود آمد؟ راز رشد علوم مختلف چيست؟ دانشمندان در رشته هاي مختلف در گذر قرون چگونه تربيت شدند؟ آيا رشد علوم و تربيت دانشمندان حاصل يک برنامه آموزشي و تربيتي است؟ اگر اين گونه است ، چرا تعداد دانشمندان معدود است ؟

در اين نوشتار و براي پاسخ به اين پرسشها، به ديدگاه هاي ميلتون فريدمن ، فريدريش آگوست فون هايک و کارل پوپر توجه شده است.